Natuurgeneeskunde

De traditionele Europese natuurgeneeskunde is een geneeswijze, dat wil zeggen een consistent (duurzaam en samenhangend) geheel van diagnostische en therapeutische methoden ter bevordering van de gezondheid.

Definitie van gezondheid is:
'een toestand van volkomen lichamelijk, psychisch en sociaal welbevinden en niet alleen afwezigheid van ziekte of gebrek’.

Natuurgeneeskunde is een verzamelnaam voor meerdere therapieën die als doel hebben het zelf genezend vermogen van een levend wezen te stimuleren en te ondersteunen. Op die manier wordt het lichaam geholpen de ziekte zo goed mogelijk aan te pakken. In de natuurgeneeskunde worden lichaam en geest als een eenheid gezien. Er wordt vanuit gegaan dat op fysiek niveau alle cellen met elkaar verbonden zijn, wat door middel van de ontdekking  van het Basis Bio Regulatiesysteem (BBRS)  bevestigd is. Celzouten, fytotherapie, homeopathie en essentiële olie worden als middelen ingezet.

Holisme

Ziekte kan je op twee manieren benaderen: Holistisch en Dualistisch. Dualistische visie word benadert door de reguliere geneeskunde; lichaam en geest worden gescheiden bekeken en benaderd en als afzonderlijk gezien. Holisme: “Het geheel is meer dan de som der delen” De holistische benadering gaat ervan uit dat een levend wezen (mens of dier) als een geheel benaderd moet worden en dat er niet alleen naar de ziekte gekeken zou moeten worden. Een levend wezen is opgebouwd uit verschillende onderdelen, verschillende lagen, ook wel verschillende lichamen genoemd. Al deze delen worden bij het holisme even serieus genomen en als één functionerende eenheid in het leven gezien. De één niet superieur of inferieur aan de ander. Lichaam en geest horen bij elkaar. “De successen van ‘alternatieve’ therapieën zijn vaak onder andere terug te voeren op een meer holistische benadering van de klachten van het paard, waarbij de eenheid van psyche en lichaam serieus wordt genomen.”

Homotoxicologie

De homotoxinenleer van Dr. Reckeweg is een systeem dat heeft te maken met gifstoffen (afvalstoffen) waar het lichaam mee te maken heeft.  Het lichaam wil de gifstoffen die het lichaam binnen komen onschadelijk maken en kwijt raken. Ze probeert dit via verschillende natuurlijke wegen: onder andere de darmen, nieren, huid en longen. Soms slaagt het lichaam hier in. Het is een proces waar het lichaam continu mee bezig is. De leer van Reckeweg beschrijft processen in verschillende fases, deze processen worden ook  wel ziekten genoemd.

Dr. Reckeweg maakte in zijn homotoxinenleer een onderscheid in zes zelfvergiftigingsfasen, oplopend van licht verontreinigd tot zwaar vervuild. Bij de eerste drie fasen, de humorale ziektefasen, zijn het bloed en de lichaamsvochten verontreinigd. Bij de laatste drie fasen zijn de gifstoffen vanuit het bloed en de lichaamsvochten de cellen binnengedrongen, dit zijn de cellulaire ziektefasen. Iedere fase vraagt om een andere therapeutische ondersteuning. Naarmate de gif aanvoer langer aanhoudt kan de zelfreiniging van het lichaam via lever, lymfe, longen, spijsverteringskanaal, huid en nieren ontoereikend worden. Dit leidt tot vergiftigingen van de lichaamsvochten en op een gegeven moment van de cellen en daarmee tot klachten.

De klachten zijn een poging van het lichaam (de natuur) om de gifstoffen om te zetten en zich ervan te ontdoen. Naarmate dit mechanisme langer aanhoudt worden de klachten ernstiger en moeilijker ‘terug te draaien’

Basis Bio Regulatie Systeem (BBRS)

Lichaamscellen liggen niet direct tegen elkaar aan. Tussen de cellen zit losmazig bindweefsel en intermediair bindweefselvloeistof. In deze tussencelstof worden voedingsstoffen en afvalstoffen vervoerd van en naar de cellen. Het fungeert als het ware als een weg tussen verschillende dorpen.

Dit bindweefsel heeft een belangrijke functieregulatie zoals prikkeloverdracht binnen het zenuwstelsel, temperatuurcontrole en stofwisseling. Bij een intact BBRS kan via bloed en lymfe afvalstoffen worden afgevoerd en voedingsstoffen worden aangevoerd. Het lichaam is daardoor in staat te reageren op het interne en externe milieu. Het BBRS gaat falen als er opstapeling van afvalstoffen gaat plaatsvinden. Via de spijsvertering, inademing of huid kunnen meer afvalstoffen binnen komen dan het lichaam kan verwerken. Denk hierbij aan: slechte voeding, lichaamsvreemde stoffen zoals chemische kleur en smaakstoffen, zware metalen, vervuilde lucht, medicatie. Stress kan het opslaan van afvalstoffen versterken. Het lichaam moet deze afvalstoffen gaan opslaan. Deze afvalstoffen wordt ingepakt in een matrix en opgeslagen in de tussencelstof. Er is nog voldoende ruimte tussen de cellen om de vloeistof te doen stromen. Denkend in de weg tussen de dorpen kunt u zich voorstellen dat er steeds meer verkeer komt. Het wordt drukker op de weg, maar iedereen kan nog wel doorrijden. De cellen hebben hier nog niet veel last van. Ze veranderen nog niet van structuur. Als deze vervuiling lang aanhoudt raakt het BBRS overvuld met afvalstoffen. De vloeistof slibt dicht en verandert in een gelachtige substantie. We zeggen ook wel dat er een verandering van “sol” naar “gel” plaatsvindt. Visualiserend in de weg tussen de dorpen kun je zeggen dat er een file ontstaat. Het verkeer kan zich niet meer verplaatsen. Men kan niet meer van het ene dorp naar het andere dorp. Er vindt geen communicatie meer plaats. Er is geen interactieve verbinding meer tussen de cellen en er kan niet meer gereageerd worden op interne en externe factoren. Er treden blokkades op. Cellen raken in de war en gaan fout reageren. Ze gaan bijvoorbeeld op lichaamseigen stoffen reageren alsof het vijanden zijn. Zo ontstaat bijvoorbeeld een allergie.

Visit Us On FacebookVisit Us On TwitterVisit Us On LinkedinVisit Us On Google Plus